Thursday, October 04, 2007

آخر هفته ها بچه ها میان پیشم. دور هم جمع میشیم و سر خودمون رو با یه بازی گرم می کنیم و اگه چیزی آورده باشن یه شام مختصری هم داریم.
این دفعه آخر لیوان یکی از بچه ها برگشت رو گبه ی یادگاری دوستای ایرانم که با خودم آوردم بودم. همون موقع یه خورده تمیزش کردیم ولی دیروز دیدم که جای لکش مونده.
با خودم فکر کردم که چقدر خوبه که آدم یه گبه داشته باشه که رفقاش بیان و روش بازی کنن و یه لیوان برگرده روش و جای لکش بمونه. چقدر بهتر از اینه که آدم یه گبه داشته باشه ولی دوستاش هیچوقت نیان روش بشینن و بازی کنن و هیچ وقت هم لک نشه.

 

|

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''