Monday, October 20, 2008

روزهایی هست که می‌دانم یک لغزش کوچک ممکن است مرا به دامان جنایتی هولناک بیندازد. آن قدر که ممکن است کسی را که در پیاده رو به من تنه زده است به اولین کوچه خلوت بکشم و پنجه بر حنجره اش چنان ببندم که پیش از ظاهر شدن نگاه تضرع آمیزش جان داده باشد و دنده هایش را با چنان لذتی در هم خرد کنم که گویی هر صدای شکستن قطره آبی بر جان تشنه‌ام است. در چنین روزهایی به جد بایست از مردم حذر کنم.

 

|

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''